Odejście miało przynieść ulgę.
A czasem po zamknięciu drzwi pojawiają się pustka, napięcie, zmęczenie i pytanie: „Dlaczego nadal nie jest mi lżej?”.
W pierwszym odcinku serii „Po drugiej stronie drzwi” rozmawiam o tym, dlaczego brak natychmiastowej ulgi nie oznacza, że odejście było błędem.
Cisza miała być ulgą.
A czasem po odejściu to właśnie cisza okazuje się najtrudniejsza. Telefon milczy. Nie ma kolejnej rozmowy do ratowania. Nie trzeba już przewidywać reakcji drugiej osoby.
I nagle zostaje przestrzeń, w której zaczyna być słychać wszystko to, na co wcześniej nie było miejsca.
Możesz wiedzieć, że relacja Cię raniła.
Możesz znać wszystkie powody, dla których trzeba było odejść.
A mimo to możesz tęsknić.
W tym odcinku rozmawiam o tym, dlaczego tęsknota nie jest dowodem, że odejście było błędem — i dlaczego nie musi decydować o tym, co zrobisz dalej.
Poczucie winy po odejściu nie zawsze oznacza, że zrobiło się coś złego.
Czasem oznacza, że przez długi czas brało się na siebie odpowiedzialność za cudze emocje, cudzy spokój i cudze decyzje.
W tym odcinku rozmawiam o tym, dlaczego granica może uruchamiać winę — i jak zacząć rozróżniać odpowiedzialność od ciężaru, który nie należy do Ciebie.
